نوشتن مطلب رو به تاخیر می انداختم به این امید که بتونم تحلیل خودم رو در مورد فیلم انیمیشنی پرسپولیس آماده کنم (برای اطلاع دوستان فیلم پرسپولیس توسط یک دختر ایرانی ساخته شده و بعنوان نماینده اسکار از طرف کشور فرانسه معرفی شده است. این فیلم یکی از سه نامزد برای دریافت اسکار بهترین انیمیشن سال می باشد). اما فعلا که کاری روش نکردم، برای همین تصمیم گرفتم در مورد یک سری مطالب دیگه بنویسم که در ادامه می خوانید.

۱. متاسفانه چگونگی طرح خیلی از موضوعات در کشور ما باعث می شه که ما از دیدن همه جوانب موضوع غفلت کنیم و نتونیم به برخی جنبه های مثبت اون توجه کنیم. مثلا من خودم همیشه دید منفی نسبت به چگونگی طرح موضوعی مانند "ساده زیستی" داشتم. خداوکیلی هم آدم اعصابش بهم می ریزه وقتی برای دفاع از فلان مقام بالای مملکتی (چقدر محافظه کارانه نوشتم!) از نشستن اون بر روی حصیر یا ... استفاده می شه. یا کاربرد واژه ای مثل "بیت المال" برای من خیلی وقتها آزادهنده جلوه می کرد.

چند وقت پیش خبری رو خوندم در روزنامه های اینجا که یکی از اعضای شورای شهر تورنتو که مسئول خزانه داری شورا هست از این موضوع گلایه کرده که دیگر حاضر نیست هر فاکتوری رو امضا کنه و از ریخت و پاش های اعضای شورا گله کرده بود. این عضو شورا بر روی وبلاگش لیستی از هزینه های اضافی اعضای شورا رو منتشر کرده بود که تا اونجایی که یادم هست مواردی چون کرایه ماشین لیموزین و از این چیزها رو شامل می شد. وقتی این خبر رو اون موقع خوندم اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که پس اینجا هم از اینجور گیر دادن ها هست. البته در اینکه سیستم اینجا به شدت شفافه و فساد در اون بسیار کم هست شکی نیست اما نمی دونم چرا با توجه به ذهنیتی که از کشورمون داشتم این موضوع کمی برام عجیب بود. شاید یکی از مواردی که باعث می شه طرح این موضوعات برای من آزاردهنده باشه خلط دو موضوع در کشور ماست: یکی لزوم حساسیت نسبت به اموال عمومی و دومی حق انتخاب فرد برای چگونگی زیستن، پوشیدن و تفریح کردن براساس درآمد مشروعی که بدست می آورد. به یاد بیاورید طرح موضوع گران بودن و اعلابودن عبای آقای خاتمی را و بسیاری موارد دیگر.

۲. امروز هم در روزنامه یک خبر دیگه دیدم که بازم انتظارش رو نداشتم. براساس تصمیم شورای شهر یکی از شهرهای کانادا کارمندان شهرداری از این به بعد در سر کار نباید flip-flops، plunging neckline و tube tops بپوشند. البته اعضای شورا و شهردار از این سیاست جدید مستثا هستند.

۳. همزمان با طرح موضوع برداشتن ممنوعیت داشتن حجاب در دانشگاه های ترکیه یک مطلبی در روزنامه چاپ شد که رویکرد چهار کشور اتحادیه اروپا رو نسبت به موضوع پوشش سر با هم مقایسه کرده بود که بد ندیدم اینجا طرحش کنم هر چند احتمالا دوستان با برخی از اونها آشنا هستن.

فرانسه: از سال ۲۰۰۴ پوشیدن روسری رو در کلیه مراحل تحصیلی پیش از دانشگاه ممنوع کرده است. معلمان و کارمندان دولتی نیز نمی توانند روسری داشته باشند.

آلمان: در سطح فدرال قانونی در اینباره وجود نداره. از ۱۶ ایالت، در ۷ تا معلمان نمی تونند روسری داشته باشند.

بریتانیا: هیچ قانون رسمی در مورد روسری وجود ندارد.

هلند: موضوع اصلی در این کشور در مورد برقه face-consealing veil است که ممنوع کردن آن در دولت در حال بررسی است.

4. اینم برای علاقمندان به موسیقی سنتی که البته شایدم همه ازش خبر داشته باشن. مصاحبه اخیر پرویز مشکاتیان رو که با مجله شهروند امروز خوندم خیلی خوشحال شدم از این جهت که فهمیدم مشکاتیان و شجریان با هم رفیق شدن و آشتی کردن. در این چندساله اگر اشتباه نکنم در هیچ مصاحبه ای از پرویز مشکاتیان ندیده بودم که اینجوری از شجریان صحبت کنه و از اون تعریف کنه. مبارکه!

۵. اما فیلم علی سنتوری آخرین ساخته داریوش مهرجویی که امکان نمایش در ایران رو پیدا نکرد از چند روز پیش در برخی سینماهای آمریکای شمالی بر روی پرده رفت. به احتمال زیاد برم ببینمش.

 ۶. چند روز قبل در خبرها آمده بود که یک موسسه که در جهت زنده نگداشتن حادثه هولوکاست کار می کنه بخش عربی سایتش رو راه اندازی کرده. نکته جالب اینکه این موسسه در سال گذشته بخش فارسی رو هم راه اندازی کرده بوده. 

این نکته رو هم بگم که چند وقت پیش در روزنامه های دانشگاه آمده بود که یکی از اعضای اتحادیه دانشجویی دانشگاه تلاش کرده  که در فدراسیون دانشجویان کانادا موضوع ایجاد محدودیت علمی برای دانشگاه های اسرائیل (بایکوت علمی) رو به رای بگذاره که البته این امکان بهش داده نمی شه و نمی تونه اون رو در جلسه طرح کنه. این موضوع هنوز هم مطرحه. هفته قبل در روزنامه دانشگاه اعلام شد که براساس یک نظرسنجی اکثریت دانشجویان با بایکوت اساتید و دانشجویان اسرائیلی مخالف هستن.

تا بعد، خدانگهدار