| تبليغات | X |
دیدن این مطلب منو به سمت طرح این موضوع کشاند که من فکر می کنم که بعضی حرفایی که ما بخصوص از موضع دین می زنیم و از بعضی محدودیت ها دفاع می کنیم از این جهته که با "زیبایی" مشکل داریم و می خواهیم ازش فرار کنیم. اونو چیز خطرناکی می دونیم که بخصوص اگر در بشریت تبلور پیدا کنه باید به هر شکلی راهی برای پنهان کردنش پیدا کنیم. می دونم که بحث به این سادگی ها نیست و من هم قصد نتیجه گیری خاصی ندارم. فقط به نظرم می رسه که اگر از این زاویه به برخی رفتارها و حرف های رایج نگاه کنیم نتیجه ای غیر از این نمی شه گرفت.
۲- چند سال قبل یادم می آد یک مجله ای دیدم مال شرکت نفتی شل. نکته ای که در اون مجله برام جالب توجه بود و هنوز یادم مونده اینه که در میان آدم های مختلفی که عکسشون در اون مجله از ملیت های مختلف چاپ شده بود فقط یک یا دو تا از مسئولان ایرانی بودن که لبخند بر لب نداشتن و بقیه همه به قول معروف "نیششون" باز بود. یکی از اقوام در کانادا تعریف می کرد که بعد از گرفتن عکس تک نفره از همه اعضای خانواده، عکاس بهشون گفته که هیچکدوم از ۵ نفرتون توی عکس لبخند نزدین!
شاید موضوع مسخره ای بنظر برسه ولی خیلی برای من جالبه که ما چرا بلد نیستیم در عکس ها لبخند بزنیم! بهش فکر کنین!
اما از طرف دیگه اگر فیلم "روز هشتم" رو دیده باشین، یک جمله ای توی فیلم هست که نمی دونم به چه دلیلی توی ذهن من مونده که می گه "لبخندتون مصنوعیه". اینجا یکی از چیزایی که برای همه جلب توجه می کنه نوع برخورد تقریبا اکثریت آدم هایی هست که به عنوان کارمند یا مسئول فروش با اونا طرف می شین. خوش برخورد و با حوصله. البته بعضی وقتها آدم هوس می کنه بهشون بگه "لبخندتون مصنوعیه". با مسئول آموزش صحبت می کردم. معلوم بود که یک خورده از سوال های من خسته شده و توی دلش داره منو فحش می ده. اما به زحمت این لبخند رو بر روی لبش نگه داشته. "خانم ببخشید لبخندتون مصنوعیه!"