در آستانه انتخابات پارلمانی در پاکستان، بی نظیر بوتو به کشور برمی گردد. تلاش های مشرف برای جلوگیری از بازگشت نوازشریف ناکام می ماند. وضعیت فوق العاده در پاکستان اعلام می شود. وضعیت فوق العاده لغو می شود. بی نظیر بوتو ترور می شود. دو حزب مخالف مشرف پیروز انتخابات می شوند . آنها اولین تلاش های خود را برای تضعیف جایگاه رئیس جمهور، با رسیدن به یک توافق در مورد بازگشت قاضیان برکنارشده توسط مشرف شروع می کنند.

در انتخابات ریاست جمهوری کنیا، نامزد حزب مخالف دولت فعلی را متم به دستکاری در انتخابات می کند. حشونت ها شروع می شود و تعداد بسیاری در درگیری بین طرفداران رئیس جمهور فعلی و رهبر حزب مخالف کشته می شوند. با دخالت نهادهای بین المللی و افرادی چون کوفی عنان آرامش به کنیا باز می گردد و دو حزب تصمیم به تشکیل یک دولت ائتلافی می گیرند.

در انتخابات ریاست جمهوری ارمنستان در بهمن ماه، طرفداران یکی از کاندیداها در اعتراض به تقلب و دخالت دولت در انتخابات، در میدان آزادی ایروان تجمع کردند. با اعلام حالت فوق العاده و حمله نیروهای نظامی به تجمع کنندگان تعدادی از مخالفان کشته شدند.

حزب عدالت و توسعه نمی تواند رای مجلس را برای ریاست جمهوری عبدالله گل بگیرد. ارتش نسبت به تهدید پایه های غیردینی حکومت هشدار می دهد. مجلس منحل و انتخابات مجدد پارلمانی برگزار می شود. حزب عدالت و توسعه اکثریت بیشتری را کسب می کند و فرد مورد نظر خودش را به جایگاه ریاست جمهوری می فرستد.

هوگو چاوز تصمیم می گیرد تغییر قانون اساسی را برای اگر اشتباه نکنم طولانی کردن دوران ریاست جمهوری اش به رفراندوم بگذارد. رفراندوم توسط دولت چاوز برگزار می شود و رای نمی آورد. چاوز نتیجه انتخابات را می پذیرد و از درخواستش عقب نشینی می کند.

در انتخابات ریاست جمهوری روسیه، مدودف که مورد حمایت پوتین است، رئیس جمهور روسیه می شود. شرایط انتخابات، غیررقابتی و مغایر با انتخابات آزاد گزارش می شود.

در ایران، از مدت ها قبل پیش بینی می شود که هیات های اجرایی به ردصلاحیت گسترده دست خواهند زد و شورای نگهبان به صورت قطره چکانی تعدادی را تایید صلاحیت خواهد کرد. تقریبا همین اتفاق می افتد. با این تفاوت که شورای نگهبان خیلی هم نقش منجی اصلاح طلبان را بازی نمی کند و تنها در روند تایید صلاحیت ها یک شوی آماری را به نمایش می گذارد. اصلاح طلبان در سایت های اینترنتی و روزنامه ها مقاله می نویسند و از "فاجعه" بودن رد صلاحیت ها سخن می گویند. نهایتن هم تصمیم بر این گرفته می شود که در حدود یک سوم کرسی ها که امکان رقابت وجود دارد اصلاح طلبان حضور داشته باشند.

آنچه در بالا فهرست شد، وقایعی بود که در همین چند ماهه اخیر در برخی کشورها با محوریت موضوع انتخابات روی داده است.

در مورد پاکستان با وجود اینکه التهاب سیاسی در این کشور هنوز هم بواسطه شرایط خاصش ادامه خواهد داشت، اما احزاب مخالف دولت پس از یک سری خشونت ها توانستند به آنجه می خواستند برسند. در کنیا هم خطای دولت در تقلب به یک بحران خشن انجامید که نهایتا به یک توافق ختم شد و حزب مخالف توانست بخشی از حقی رو که ادعا می کرد کسب کنه. در ارمنستان مخالفان بواسطه سرکوب نظامی نتوانستند چیزی بدست بیارن. در ترکیه، حزب عدالت و توسعه توانست مشکلی رو که با اون روبرو بود بواسطه پروسه سیاسی تعریف شده در نظام ترکیه حل کنه. در ونزوئلا، دولت بازنده رفراندوم شد و مخالفان پیروز شدند. در روسیه هر چند انتخاباتی با حرف و حدیث فراوان برگزار شد اما به نظر می رسه واقعیتِ "پوتین محبوب" در روسیه خیلی جایی برای اعتراض و اثرگذاری محالفان باقی نگذاشت. اما در ایران ...

در ایران نه گونه ای از اعتراض جدی شکل می گیره، نه خشونتی اتفاق می افته و نه نظام سیاسی این ظرفیت رو داره که به مخالفان و کسانی که اعتقاد دارن حقشون ضایع شده امکان رسیدن به خواستشون رو بده. در نهایت این تنها حکومته که تعیین کننده بازی سیاست هستش و مخالفان هیچ ابزار مشخصی برای تحمیل خواسته شون ندارن. حتی جدی ترین حرکت اعتراضی که در کشور ما در مقطع انتخابات شکل گرفته، تحصن نمایندگانی در داخل خود حکومت بوده. هر چند بی نتیجه بوده اما بدون شک می شه اون رو یک حرکت مهم و روبه جلو دونست.

واقعن چرا سیاست در ایران، اینقدر خستگی، ملال آوری، بی چشم اندازی و سردرگمی رو برای همه دموکراسی خواهان و اصلاح طلبان می آره؟ تقصیره حکومته؟ که هست. تقصیره سیاستمدارانه؟ که هست. تقصیر مردمه؟ که هست. تقصیر فرهنگه؟ تقصیر نفته؟ خب. قطعا همه اش هست.

اینهمه مقصر، اونوقت انتظار دارین آدم دچار سردرگمی و سرگیجه نشه برای راه حل پیدا کردن! اونم یک راه حلی که مثل هیچ کدوم از مثال هایی که در ابتدای مطلب اومد نباشه. به این امید که یک دموکراسی پایدار شکل بگیره. فعلا مجبوریم با همین چیزا دل خودمون رو خوش کنیم.